Κάτι κακό...

"He who fights with monsters should look to it that he himself does not become a monster... when you gaze long, into the abyss, the abyss also gazes into you..."

Friedrich Nietzsche

Η βροχή έξω είχε δυναμώσει τώρα, πνίγοντας όλους τους άλλους ήχους της τροπικής φθινοπωρινής νύχτας. Μουλιασμένος μέχρι το κόκκαλο, μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να ζεσταθεί με ένα μπάνιο στο ξενοδοχείο, ο Οζάιντ κάθησε στο κρεβάτι του δωματίου του, και πήρε μια βαθειά ανάσα για να διώξει όλη την ένταση εκείνου του βραδιού. Κάθε φορά όμως που έκλεινε τα μάτια, και το παρήγορο φως του κεριού που γέμιζε το μικρό δωμάτιο χανόταν πίσω από τα βλέφαρα, οι αναμνήσεις επέστρεφαν για να τον στοιχειώσουν. Δεν ήταν τόζο ο παράξενος κουκουλοφόρος ή το απόκοσμο κλάμα ή το πλάσμα που μύριζε φωτιά, όσο το ότι γνώριζε πως ο Σονικ ήταν ακόμα ζωντανός- και αυτό μόνο ευχάριστο δεν ήταν πλέον. Άνοιξε τα μάτια και το φως έστειλε τις σκοτεινές σκέψεις πάλι έξω, στα στενά σοκάκια του χωριού όπου ανήκαν...

"Πρέπει να μιλήσω με τους άλλους." "Τα περίεργα περιστατικά όσο πάνε και χειροτερεύουν."

Φέρνοντας στο μυαλό του τι είχε πάθει ο Άβαταρ δύο βράδια πριν, όταν ανακάλυψε το κομμένο χέρι του νάνου που έσωσε στο σακίδιό του, ο Οζάιντ πλησίασε με βαριά καρδιά το δικό του. Φέρνοντας το ως το κρεβάτι το άνοιξε. Αμέσως, μια γνωστή μυρωδιά του χτύπησε τη μύτη, έντονη όσο ποτέ. Αίμα.

"Οχι..." μουρμούρισε και κόιταξε. Ήταν το σκυλί, το σκυλί που του είχε κρατήσει συντροφιά όλο εκείνο το εφιαλτικό βράδυ. Πότε το σκότωσε; Το έβγαλε από την τσάντα για να το δει καλύτερα. Κάποιος έιχε χαράξει μια φράση πάνω στο δέρμα του σκυλιού:

-"πως με λένε;"

Λίγες ώρες πριν η ερώτηση θα φαινόταν αστεία στον ρέιντζερ, αλλά τώρα δεν τον ξάφνιασε. Ξαφνιάστηκε όμως όταν έπιασε το μαχαίρι του και χάραξε κάτω από την ερώτηση το όνομα που θα του έμενε χαραγμένο στη μνήμη: " Onureth Edar". Φρέσκο αίμα άρχισε να τρέχει από τη νέα πληγή, επαναφέροντας τον Οζάιντ στην πραγματικότητα. Κοιτώντας φοβισμένος γύρω στο αχνά φωτισμένο δωμάτιο, λες και φοβόταν μήπως τον έιχε δει κανένας, άνοιξε το παράθυρο και πέταξε το σακίδιο στον άδειο δρόμο από κάτω.

Ξέπλυνε τα χέρια του στο νυπτήρα του μπάνιου. Έτρεμαν. Κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέφτη. Το είδωλο του, είχε γκριζωπό δέρμα και ξασπρισμένα μαλλιά, ταραγμένο βλέμμα και μια κόκκινη λάμψη τρεμόπαιζε στο βάθος των ματιών του. "Μοιάζω με τρελό" μουρμούρισε και γέλασε βραχνά.

Όντως, έμοιαζε, αν ήταν δυνατόν, λιγότερο με τον παλιό Οζάιντ και περισσότερο με κάτι άλλο.

Κάτι κακό...

Νομίζω ότι είσαστε έτοιμοι πλέον να δεχτείτε τον κανόνα του taint στο παιχνίδι. Η κλασσική φράση " νοιώθεις να γίνεσαι πιο κακός" που λέμε στο Μποντινοκ κάθε φορά που χρησιμοποιεί το μπαστούνι των ψυχών και οι πράξεις του Μορντιακ θα έχουν πραγματικό αντίκρισμα πλέον στο παιχνίδι.

Η αρχή του κανόνα αυτού στηρίζεται στο ότι το κακό έχει την ικανότητα να διαβρώνει και να διαφθείρει τις καρδιές όσων το αντικρύζουν. Μετά από χρόνια αγώνων ενάντια σε κάθε έκτρωμα της φύσης, η καρδιά ακόμα και του πιο καλού ιερέα του Πέλορ έχει μια σκοτεινή γωνιά... >Σύντομα θα ανεβάσω εδώ πως λειτουργούν οι νέοι κανόνες.

Οι χαρακτήρες σας στο blog

Μία μέρα πριν από μια ακόμα μας συνάντηση. Όχι και η καλύτερη για έναν dm. Πέραν του ότι πρέπει να πάρω 200 τηλέφωνα για να συνεννοηθούμε και να κανονίσουμε και οι 8 (είμαστε και πολλοί πανάθεμά μας), πέραν του ότι πρέπει να διπλοτσεκάρω αν έχω τους χάρτες, αν έφτιαξα σωστά το xp, αν ξέρω απ'εξω κάθε ατάκα, στρατηγική και επίθεση του boss, έχω και ένα άλλο βάσανο.

Τα χαρτιά των παικτών.

Με βαριά καρδιά αρχίζω να τα ψάχνω σε όλο το δωμάτιο. Τα άτιμα έχουν μια μανία να βρίσκονται διασκορπισμένα σε κάθε διαφορετική γωνιά, ντουλάπα και τσάντα που υπάρχει.

Και φυσικά, ποτέ δεν τα βρίσκω όλα.

"Έλα Άρτε, έχεις εσύ το χαρτί σου; Δεν το βρίσκω πουθενά!"

"Ναι;! Και πως θα παίξουμε την παίκτρια σου αύριο που δε θαρθεις; Για πες λίγο πόσο AC έχεις;...."

Το πρώτο χαρτί που βρίσκω είναι του Βασίλη. Το ψάρεψα από την τσάντα του σχολείου (πως βρέθηκε εκεί;) Μέχρι τις προάλλες δεν είχε συμπληρώσει όλα τα skill του. Μετά χάσαμε την μπροστινή σελίδα του! Ευτυχώς, έκατσε και το ξανάγραψε και τώρα είναι εντάξει. Το βάζω στην άκρη.

Από το χαρτί του Αχιλλέα λείπει όλη η πάνω αριστερή γωνία, σαν κάτι να τη δάγκωσε. Πάντως όχι άνθρωπος. Ελέγχω για τίποτα κτηνώδεις αρουραίους στην τσάντα από την οποία το έβγαλα και, αφού δε βρίσκω τίποτα, συνεχίζω.

Ένα τέταρτο μετά βρίσκω το φύλλο του Παπατζίμη ανάμεσα σε κάτι κομικς. Του λείπει η σελίδα με τα spells. Ελπίζω να τα έχει πάρει μαζί του, μαζί με το κανονικό χαρτί του που φέρνει κάθε φορα.

Το χαρτί του Μήτσου γράφει πάνω lvl 3, που κάποιος το έσβησε βιαστηκά και έγραψε lvl 5. Δε θέλω να δω τίποτα άλλο. Το βάζω με τα υπόλοιπα.

Η Μαίρη και ο Γιάννης θυμάμαι ότι τα κράτησαν, οπότε δεν ανησυχώ.

Οπότε ένας μένει...

-Έλα ρε! Κάνει ο Χάρης από την άλλη άκρη της γραμμής.

-Έλα, να σου πω, έχεις μήπως το χαρτί σου στο σπίτι; Δεν το βρίσκω!

-Ναι ρε, σίγουρα, μισό να κοιτάξω.

Την τελευταία φορά το είχε χάσει και αναγκαστήκαμε να το φτιάξουμε όλο από την αρχή λίγο πριν ξεκινήσουμε να παίζουμε. Περιμένω λίγα λεπτα, ενώ ο Χάρης κάτι ακούγεται να μουρμουρίζει.

-Ακούς ρε; Δεν το βρίσκω τώρα, σίγουρα κάπου εδώ θα είναι, σε λίγο που θα μαζέψω θα το βρώ.

-Καλά αλλά άν το βρεις μην ξεχάσεις να το φέρεις,

-Ναι ρε, εννοείται!

-Καλά, άντε γεια.

-Bye.

Αναστενάζω. Τις τελειταίες τρεις φορές είχε ξεχάσει το χαρτί, αφού μάλιστα του είχα τηλεφωνήσει. Μετά το έχασε.

Όπως καταλαβαίνετε τα χαρτιά είναι σχεδόν πάντα ένα πρόβλημα. Για αυτό είχα την εξής ιδέα: Τι θα λέγατε να ανεβάσουμε τα stats σας στο blog; Έτσι και θα μπορούμε να τα διορθώνουμε συνέχεια, και δε θα χάνονται ποτέ, και θα τα έχουμε όπου και όποτε θέλουμε. Μπορείτε να γράφετε εδώ αναλυτικά όλα τα skills, spells και items σας με πλήρη περιγραφή το καθένα, εικόνες και σχόλια. Και κάθε φορά που θα ανεβαίνετε lvl, θα διορθώνουμε και τα στατιστικά στο blog. Το rp θα είναι καλύτερο από δω, αφού θα μπορείτε να γράψετε πλήρως την προσωπικότητα και το παρελθόν σας, και ο χαρακτήρας πιο ζωντανός, αφού θα εξελίσσεται με συνεχώς καινούριες προσθήκες. Λοιπόν, τι λέτε; Φτιάχνετε το εικονικό μας party;

Τα άσχημα νέα είναι ότι επειδή φεύγει η μητέρα μου για δικαστικός αντιπρόσωπος στις εκλογές, τελικά δεν μπορούμε να μαζευτούμε αύριο σπίτι μου. Τα καλά είναι ότι τους έπεισα να παίζουμε και σε άλλα σπίτια.

Ας παίξουμε επιτέλους!

Άκυρο τελικά για σήμερα. Αλλά σας λέω πλέον με σιγουριά ότι το επόμενο Σαββάτο θα εγκαινιάσουμε κανονικά τη χρονιά dnd σπίτι μου, με φαγητό, τζαμαρίες, κατσαρίδες, όλους τους παίκτες να έχουν ανέβει lvl και το αναμενόμενο τέλος της περιπέτειας στο ναό των Γυαν Τι.

Υ.Γ. Παίζει να έχω χάσει τα φύλλα χαρακτήρων σας.

Revenge of the Monsters!

Ποιός είπε ότι τα τέρατα είναι μόνο για σκότωμα; Προετειμαστείτε για:Μια νέα μεταφυλή, τα Drow (dark elves)
Μία νέα προνομιούχα κλάση, τον beastmaster...
...Και φυσικά, τον κλασσικό alienist!

Υπενθύμιση

Μην ξεχάσετε να ρίξετε μια ματιά στο "μια ιστορία για γέλια" του Χάρη που πρόσφατα έβγαλε και την εισαγωγή των μεταφυλών που επιτέλους ξέφυγε από τα προσχέδια.

.

Ανακοινώσεις

1) Επειδή τις καθημερινές δεν προλαβαίνω να βγάλω πολλά, θα αναρτώ κυρίως βιντεάκια και εικόνες από τις διάφορες περιπαίτειες.

2) Παράκληση προς τον Αχιλλέα: βγάλε και συ τίποτα, και δώσε στο Χάρη το pass, για να ξεκινήσει την ιστορία του group μας.

3) Προτείνω να μπορούν και οι υπόλοιποι της ομάδας να κάνουν αναρτήσεις, για να έχουμε και τις ιδέες των παικτών

4) Επόμενη προνομιούχα κλάση θα βγεί την παρασκευή και θα σχετίζεται με fighters5) Την παρασκευή θα βγάλω 2 ακόμα volumes των feats: τη συνέχεια των martial και τα πρώτα divine.

6) Θα ήθελα και τη δική σας γνώμη για το τι άλλο θα έπρεπε να έχει η ιστοσελίδα. Αυτό με την ιστορία ήταν καλή ιδέα.

7)Τελικά τι θα γίνει, θα συναντηθούμε? Θα πάμε για κανονικό dnd ή στην κάισσα? Πόσοι μπορούν τελικά κάισσα?